Hazanın mefkûresi
Sessizliğin girift köşeleri
Kayboldukça yer gözümün önünden
Uzak kılındığım zemherinin
Dondurucu sesinde uyuya kalmış bir gelinciğin
Öfkesine eşlik eden bir papatya tarlası
Ve işte öykündüğüm tabiat
Uyamadığım hasat
Yandığım kadar verdiğim zekât
İlahi Aşkın nefsime engel olduğu bir gerçek
Yoksa nasıl geçerdi hayat…

Bir ömür açlığımı bastırdığım sabırlı fıtratım
Ve nazenin bir gülüşe odaklandığım
Her daim kendimi bulduğum arpa ambarı
Varsın olsun ölümüm sevgiden
Nihayetinde el sıkıştığım izafi gölgem
Ayrı düşse de gövdemden
Haksızlığın nazarında
Hakkıma duyduğum aşk ve sadık mizacım
Kölesi olmaktansa dünyanın ve nefsin
Nefesimi tuttuğum bir düş gibi
İçerlediğim ömrün güftesi
Nazenin notalarla dolu heybem.

Aşkın amberi
Sözcüklerden ördüğüm bir mabedi…
Kılıksız bir zat olmak ne ki?
Kibirden yoksun bir düşün yolcusu
Yarenim aşk ve kalem
Zabıt memuruna benzedim gitti
Zatı muhterem evren
Şahsına münhasır nice söylem
Gökte saklı bir bulut gibi nimet bildiğim
Rahmeti ve sevgiyi
Ekerken yeryüzüne
Ararken kendimi gökte
Bulduğum işte kendimce şiirin her dizesinde…