4
Yorum
26
Beğeni
5,0
Puan
461
Okunma
Eskiden varmış...
Nesiller önce....
Bazen insanlar beni delirtip
fikrim insanlıktan çıktığında sızlıyor
kuyruğumun yeri,
Bir ince ciyaklıyorum
biri kuyruğuma basıp ezmiş gibi...
Ama çok olmuyor şükür,
Arkama baka baka yürüyorum.
"Muhteşem-si" varlığımla
heybetle gülümsüyorum.
canına okuduğum-canıma okuyan
dünyaya karşı.
Bu yüzden yazılı-yazısız,
tabii ki edepsiz ve hayasız,
olabildiğince normal
tüm belalar vuruyor alnımın çatısından
Sendeliyorum,
Düşüyorum.
Bacağım seğiriyor.
Nefesim kalbime fazla geliyor.
Ama düşürmüyorum kuyruğumu,
Ben yatay, o dik ölüyor.
Bence, kötücül canavarlar bilmiyor beni bu dünyadan silmeyi.
Beni alnımdan, kalbimden değil
Kuyruğumdan vurmalılar.
05.01.2022
5.0
100% (12)
Cevap Yaz
