Yalnızlığımda sayfalarca
Yaşıyorum mevsimleri, geceyi
Mevsimler ki bana yazı kışdaymışım gibi

Dönüp bakıyorum tekrar sayfalara
Dalımı kıran rüzgarlara, rüzgarı bile affetmişim,
Ama kendi kendime uzanmamış elim

Yahut neler geçti ardımda
Bilmiyorum, neler geçecek daha
Tutma ağır geliyor düşüncelerim

Keşkeler dahi yetiyor
Ardımdan söylenmeye
Oysa son bir umuttu düşüncelerim

Heveselerim yalnızlığımda
Genellemeler içinde solmuş
Oysa şu vakitte ne çok cümlem vardı benim

Kurduğum hayaller, düşünceler
İçimi ısıtan o sıcak hayat
Bilmiyorum kırılganlıkları dahi kaldıramıyor hayat

Ne zaman tökezlesem
Saklanıyorum kendi içime
Kayboluyorum hayallerimde

Sarmaşıklar içinden sarkan papatya değiliz ki anlayışlı eller uzansın
O el ki çeksin bir çırpıda içeri

Hadi aldı bir gece
Gün ışığı olmadan
Kim nasıl yaşar ki ?