Sene iki bin on iki cüce Davut’un sanat odasından
Eve teşrif edişinin onuncu yılı..

Atlas kürede şehir arar gibi elips haline getirdiğim
Büst heykelimin burnu düşünce mısır heykeline döndü

Yüzünde üzgün bir ifade sanki ağlıyor
Dedim üzülme

Karakteristik bir imza atarım iki ucun eşit uzaklığına
Cerrah kesilip
Ucunada rinoplasti uygularım havan değişir

Tebessümle
Göz göze geldik

Aileden sayılırız ..

Burun yüzden düşmez..dedim
Sarılırım sana

Hazır uykum çekilmişken şiirsiz olurmu ne dersin

Aklımda ikibin on ikiye ait anılar canlanmış
tadı eski şarap

kendini entel sanan kunduz kardeş
sınır dışı edilmeden önce cilve gözünden
Verandada gak la ma hezeyanlarında

Yok sayılma hududunu ihlal eder gibi
Yumurta akı geçmemiş boğazı ile

Piyanonun iki metrelik la tuşunda...
Kendi güzelliğinde

Kıyım toprak mevsim deniz tatilden uzak
Deniz de ne güzel isim hep maviyi hatırlatacak

Farklı bir ruh hali ile yazdığım bu şiir
Bir nevi intihal
deşifre eder gibiyim bendeki beni

Gökyüzü slayt ay hilal görüntü saydam
Zaman çıtır..
geçmiyor öyle çabucak

Hava orta sıcak toprak hafif kavruk
Dal kabuk tarçın biraz hırçın

Akrep ve yelkovanın sohbeti her saat başı altmış dakika
iki de bir oniki:p



Şimdi interval egzersizinde zaman
topuğundan almış gücünü

İkide bir yarın..