biz hangi olivyon ovasında
fideledik yüreklerimizi
yeşermeden birer çalı gibi
sürüklendik
gözyaşlarımızın kızıl ırmaklarında

hayat bir tirad geçti önce
bize verilen ömrün ilk sahnesinde
sonra devirdi yaşanacak yıllarımızı
tek kurşunla

avuçlarımızda tuttuğumuz özgürlüğümüzü
ne ara sızdırdık
parmaklarımızın aralarından

biz şimdi iki esir
kopamıyoruz acının güçlü bağlarından
bizi vuran hüzünlere
baş kaldırmaya tenezzül etmeyen hayallerimize gülüyor acılar

bulutlar bile zapt edemezken gözyaşlarını
şu halimize nasıl gülsün hicranlar

hâlâ acıya dair
ağıt biriktiriyor yüreklerimiz
rüzgarlar beste’ye vururken
en acı şiirlerimi
derin bir soluk alarak üfürdü
kalbimin çatlak duvarlarına

hangi tsunaminin altında kaldık da
gitti bizden sevdamız
hangi kıvrım dağların da bıraktık
sevda yolumuzun izlerini

yaşanan en anlamlı geceleri
yadsıyan ritüeller geçti günbegün
yer kabuğunu tutan kayaçlar kadar
güçlüydü yüreklerimiz

şimdi un ufak olup dağıldık
serpildik kurak topraklara
yıkılan dağlarına ağlayan kuşlar
denizlerin kurumuşluğuyla
vurulan martılar
dinginliğe yeminli nehirler

aşiyanlarda kök salmadan
buhar olup dağıldı
ütopik umutlar
Hülya Çelik