Acar oğlan bir coştu, naraları savurdu
Gaf üstüne gaf yaptı, nice çamlar devirdi
Bir günde hiç durmadan, her yöne yüz çevirdi
Öyle bir kıvırdı ki, kıvırmaya doymadı

Yalakalar içinden, üç beş şakşakçı tuttu
Şakşakçılar yüzünden, sırıtıp gülüş yuttu
Akşam verdiği sözü, sabah oldu unuttu
Dansözlerle yarıştı, kıvrak figür koymadı

Padişahım çok yaşa, yalakalar övdüler
Gittiği tüm köylerden, taşlayarak kovdular
Üstelik arkasından, ana avrat sövdüler
Kulağını tıkadı, hiç birini duymadı

Her döğüşte yenildi, meydana geri çıktı
Yüzüne tükürdüler, şükredip göğe baktı
Ne ocaklar söndürdü, nice canları yaktı
Şeytan bile korktu da, bunu mürit saymadı

Gece gündüz dolaştı, viran olmuş bağlarda
Eline silah aldı, yol çevirdi dağlarda
Dünya hızla değişti, kaldı eski çağlarda
Ayağını diredi, inadından caymadı

Gözü hep fukaranın, ekmeğinde aşında
Dolandı hep milletin, namusunun peşinde
Her sokağın ortasında, her köşenin başında
Kazık gibi durdu da, biraz öte kaymadı.

Erhan DOĞANAY