Terkedip gittin ya, kahrolup bittim
Ben, beni unuttum, delirdim gittim
Arkandan intizar, küfürler ettim
Öfkeyle çattığım, kaş bana kaldı

İnanmadım önce, yapamaz dedim
Zor olsada bunu, kabul eyledim
Kaç gün ne şu içtim ne ekmek yedim
Nefretle sıktığım, diş bana kaldı

Canda cana böyle, edermiş deyip
Bu nasıl çekilmez, kedermiş deyip
Utançla yaşamak, kadermiş deyip
Önüme büktüğüm, baş bana kaldı

Huzurla bir anda, açıldı aram
Durmadan kanadı, içimde yaram
Gece düşman oldu, uykular haram
Kabuslar gördüğüm, düş bana kaldı

Ben nasıl güvendim, zalim birine
Kinim her gün biraz, indi derine
Kendime kahredip, senin yerine
Bağrıma bastığım, taş bana kaldı

Gün geldi yaşamdan, ümidi kestim
Bir asi yel oldum, delice estim
Bir lokma yemedim, ekmeğe küstüm
Zehirler kattığım, aş bana kaldı

Ruhumu bedenden, gurbete salıp
Cansız bir cesetle, ortada kalıp
Geçmişi düşünüp, maziye dalıp
Gözümden döktüğüm, yaş bana kaldı

Nasılda yürekten, sevmiştim seni
Sen ateşte yaktın, dağladın teni
Haince giderek, öldürdün beni
Elimle vurduğum, döş bana kaldı

Erhan DOĞANAY