Gecenin üçü
Sokaktayım
Volta attım gece boyunca
Yürüyorum
Taşların dilinden bir kaç fısıltı
Dinledikçe üşüdü yüreğim
Kapı önü çiğdem çitlemeler gelince aklıma.!

Bu gece bir başka
Saatin beşi
Tarihin sayfalarını açar gibi adımlıyorum
Gecenin siyahında yudumlarken özlemi
Cami avlusuna bırakılmış bir çocuk gibiyim
Anılar silinmiş,boş
Aklma yağdı yağmurlar
Taşlar gibi kaldırımda aradım izleri
Savaştım gölgemle
Kalbimde birikti sokaklar
Gözlerimden süzüldü yaşlar
Yıkılmış mazi çöktü içime.!

Daldıkça bakışlarım boşluğa
Kayboluşumu izliyorum
Yarım kalmış sözler gibi anlamsızım
Aradım çocukluğumu,aradım gençliğimi
Sordum yıldızlara
Hani çocuklarındı sokaklar
Yolunu değiştirdi kuşlar
Sokaklar gibi yanlızım
Rutubet kokulu
Muhabbetten uzak
Nereye gömdünüz gülen yüzleri
Çoktan göçmüş sevdiklerim
Yargılıyorum yok oluşları
Yargılıyorum kendimi
Olmuşuz çıkmaz sokağın parke taşları
Dokunmayın bana
Kirli sokak çocuğuyum bu gece
Bu gece
Yaşam gerçeğini yazıyor sokaklar
İsyanı duvarlara yazmak istiyor
Gün batımını kaldırımlar
Sanki
Paralı hapishane evler
Mis kokulu çiçeklerden yoksun
Kapılar kapalı,pencereler kapalı

Böyle mi olacaktı
Çamur yapacak toprak yok
Çiçekli bahçeler yok
Kuş cıvıltısı yok
Hayalde kaldı çanak çömlek
Hani çocuklara özeldi
Çomak mı sokuldu yaşam düzenine
Kim çaldı sokakları
Nerede meşeler
Nerede ip atlayan çocuklar
Kaydırak, bedirgan başı
Yok,yok
Hayattır sokak
Cehennemden ateş mi düştü
Gülmüyor yüzler
İnsanlığın ölümü mü
Söyleyin bana anlamı
Kulak verin kaldırımlara
Kapı önleri karardı, kimse yok
Kesildi yollar masal oldu dostlar
Saatin olmuş altısı
Selama durdum kurda kuşa
El salladı sokak lambası
Gözyaşımla yıkadım kaldırımları

NURTEN TARIM