Yalnızlığın kıblesinde saklıydım bir ömür
Sancılı rüzgârın da eşkâlinde yanık sesi türkülerin
Meali hiçlik olan şiirler diktiğim
Mevsimin aruz vezninde saklı bir yapraktan öte
Üşüyen ellerime yağan kar tanelerinden nasiplendiğim
Irkı olmayan bir acıydım
Mevsime şapka çıkarttığım
Lakin sırtımdan çıkarmadığım hüzün hırkam…

Söküklerinde ömrün
Sinmeden ve yaşadığım günün de peçesinden sarkan
Bir arazdım
Bir yaraydım büyümesinden haz ettiğim
Yamaladığım kadar göğü
Gümbürtüye giden mutluluğun da firarisi bir heceydim…

Kimi, aşk diye düşmüşken yola…
Kimi, Gül diye çağırırken adımı
Tehir ettiğim de hiçliğim
Teyit ettiğim içimde sönmek bilmeyen ateşin
Feveranı
Hatta tek tek kıvılcımını
Sokarken içimdeki aydınlığa
Büyüse de acılarım
Açısı olmayan şehirlerin
En çok de İstanbul’un müdavimi bir şiirdim

Gazabından korktuğum kadar
Aşkına talip ve müptela
Rabbin tanıklığında sürüklendiğim ömür
Denen güzergâhta
Bıçkın ve de şişkin bir rüzgârdım sözüm ona
İçin için esen
Yalnızlığı ile üşüyen şiirin de
Dizelerinde yaşayan bir heceydim herkesten de öte.

Gaipten gelen coşkum
Bitimsiz nazım, niyazım
Çöp bacaklı resimlerde
Hala çocuk kalabildiğim
Hala masumiyeti savunduğum
Savrulduğum kurak topraklarda
Aidiyet duygumla sorgulandığım
Nihayetinde kendimi, Rabbim bulduğum
Afaki bir mutlulukla
Yıldızların kırpık kuyruğunda
Kimi zamansa Yıldız olmayı reddettiğim…

Adınla yaşa demişti madem bana Rabbim
Mademki babamın koyduğu isimle
Yaslayacaktım sırtımı Mevla’ma
Çınarım göçse de seneler evvel
Rahmetin ve sevginin kucağında doğmuştum ben
Tefe koysalar da beni hem…

Rengimle mahcup
Aşkımla mecnun
Yalnızlığımla serkeş bir meczup
Gölgelerden haz etmediğim kadar
İnzivada geçen ömrüm ve kıblem
Mademki ol, demişti Rabbim:
Defalarca doğdum ve öldüm ben
En çok aşkın renginde
Saklı bir matem
İçimdeki bitimsiz meltem
Ve en mahrem gölgeydim
Tek tanıksa Rabbim…



Yıldız Gülüm