Meskun mahaller de ağıtlar savuruyor yalnızlığım.
Sığmıyorsun sığdıramıyorum
İçimin duvarları dar geliyor kalbime.


Ve...
Sesini duydum ilk defa yıllar sonra
Sesinde kırıldı yine sesimin telleri.
Vuruldum, yaralandım o günden beri
Andım ismini, isminle yaşadım

Her sabahın ilk ışıklarında uyandım
Gözlerim seni aradı.
Nefes almak istedim, olmadı gülüm
Yutkunamadım.
İçimde bir şeyler yıkıldı, afalladım.
İşte o an
Tam da şuracıkta büküldü belim doğrulamadım.

Bilemedim kalbim miydi ben miydim?
Yoksa aynı ismi paylaştığımız,
Hüzünlükent miydi yıkılan bilemedim.

İçimi sızlattın onca zamandan sonra
Sesinin tınısında aklıma gelişinle
Bir bilseydin kalbimin seni nasıl sevdiğini
Saçından sakalına aşk beslediğimi
Bir bilseydin.

Hislerim ağlarken ayaklarım yine peşine düşüyor.
Gidişinde umutlarım
Gidişinde gözyaşım saklıydı
Ansızın yıkılmıştı hayallerim
İnancım küsmüştü
Yüzümden tebessüm silinmiş
Aşk kirpiklerimden uzaklara düşmüştü bilemezsin.

Hiç durulmadı bulanık gökyüzüm.
Sarısında acılarımı saklayıp
Kırmızısında umutlarım büyüsün diye
Karanfiller ektim içimin enkazına

İzi sürülmez adımlardı giderken arkanda bıraktığın
Zor olsa da inandım
Mavi masalların yalancı olduğuna

Ellerimde hayal artıkları
Sesin uğultulu bir rüzgar kulaklarımda
Yıllar sonra yine aklıma düşsen de
Göçmen kuşlarla göçüp gittiler
Sana içimin enkazında
Karanfiller büyüttüğüm günler.


Hüzünlükent Narin