Hiç uymadım ki!
çok erkenciyim
şehrin yanan ışıklarına ne diye bileyim


Gele gide
daha rüyaların pabuçları eskimemiş
yastığıma damlamış
alnımdaki terler

Yani bir yanım
geldiğine kına yakarken
bir yanım
yakam da silkelenen öfke de

yaralı, kanat pervane kısmım
yerin dibine girsem bile
uçuş iznim yok sokaklara
nede ev damlarına

Zamansız yağan
yağmur damlaları
penceremi tükürüğe boğuyor
en azından
Yarabbi şükür ben aklındayım


Bedenim iğne ucunda delik deşik
çürüğe ayrılmış
iyi niyet
diğer yarım eksi bir derece de


Şu şairliğin tabiatı kurusun
içim parçalandı
kulağı kesik bir gazetede
en son okuduğum
Ahmet arif şiirine

Oy leylim leylim
gözümü kırpmadan
sevmişim seni, derken bile


Benlik bir şeyin tartıda gramı yok
kendime ağır bakım gerek
yazgıları ters ,düz edilen çocukluğa
ergene uyanan aşklara
tüh tüh maşallahlardayım

Aaah! ana dilimin oğlu
uyu sen
sayma beni parmak ucuna
bu şiir
sadece bir dünün devam idi…

09-03-2021
İST