14
Yorum
55
Beğeni
0,0
Puan
923
Okunma

Bedenim ruhumla kavgalı,kalbim azad edilmek isteyen bir firari,gözlerim maviye sevdalı.Bir ben var içimde adı sonbahar...
SON BAHAR
Gözlerimi son bahara açtığımda
düşen yapraklar örtü üstümü
Anne karnı değildi sıcaklığı
üşüdüm
ağlamam bundan
Toprak bedenimi sıkarken
ruhum direndi bütün azaplarına
bedenim o pes etti
ruhum avazı çıktığı kadar haykırdı kara kışa
nini diye
Gece gözlerini açtı boğdu beni kimsesizliğimle
Anne kucağı değildi beni uyutan
karanlığın rüzgarıydı yüzümü çarpan
hiçlik girdabında büyütü beni iki mevsim
Son bahardı adım ilk baharı bilmem
birde kapısına bırakıldığım kışım var benim
üstümde sarı cansız mevsim
yüreğim buzdan bir kış
korkarım yazdan
Erirse karım yüreğim üşür benim
sonra kimsesiz yanım korkar insanlardan
beni sonbahara,kışa,toprağa bırakan onlar deģilmiydi
Adım sonbahar benim
birazdan son kış örter yüreğimi...