Bilirsin kıymazdım saçının teline
Nasıl gittin böyle sen nasıl kayboldun
Yazmıştım adını kalbimin içine
Şimdi şu yüreğimin acısı oldun

Öpmeye kıyamaz doymazdım tadına
Akrostiş şiirler yazardım adına
Zümrüt’e değişmez vermezdim Altın’a
Şimdi cebimin kuruş parası oldun

Bazen neşe gördük bazen hüzün gördük
Beraber ağladık birlikte de güldük
Gün geldi ekmeği ortasından böldük
Şimdi önümde zehir sofrası oldun

Her an inanırdım verdiğin sözüne
Dua ederdim nem değmesin gözüne
Besmele çekmeden bakmazdım yüzüne
Şimdi alnımda utanç karası oldun

Tertemizdi soyun bir leke bulunmaz
Sanırdım altına pis çamur bulaşmaz
Kendi düşmedikçe dillerde dolaşmaz
Şimdi kem dillerin maskarası oldun

Kar yağsa üstüne ben tenden üşürdüm
Gece gündüz demez seni düşünürdüm
Diken batsa sana candan üzülürdüm
Şimdi lâl dilimin bedduası oldun

Sevgiyle bakardım gözüne masumca
Kahrolurdum kötü bir şey duyunca
Gözlerim dolardı sen mutsuz olunca
Şimdi içimde nefret tarlası oldun

Çileler hep beni nasılda buluyor
Yürek ihaneti kalbime soruyor
Sanırdım arkamda dağ gibi duruyor
Şimdi sırtımda bıçak yarası oldun

İhaneti görmek kaderimde varmış
Hain yılan gibi canıma dolanmış
Merhamet tükenmiş vicdan kalmamış
Şimdi dilimde feryat nârâsı oldun

Sanma yaşıyorum tükendim de bittim
Yaktığın yangında eridim de bittim
Kanlı yaş dökerek çürüdüm de bittim
Şimdi kor ateşlerin çırası oldun

Erhan DOĞANAY