Hasretin nefesimi titreten kış ayazı
İsminle başlamayan kelimeler üşüyor
Sularda yansıyorken alnımdaki bu yazı
Yazgımın kıyısına yıldırımlar düşüyor

Kim bilir hangi vakit koparım bu bedenden
Seni benden ayıran dünya denen nedenden

Ağaran her yeni gün ölümlere gebeyken
Uykularım kılınmaz, kazaya kalır gülüm
Kırılan hayallerim düşlere galebeyken
Uzayan gölgelerle, yeniden yanar külüm

Karanlığın içinde sarar bir efkâr beni
Diyar diyar alemi, gezdirirsin yâr beni

Gurubun kızıl rengi yansırken yanağında
Uğuldayan rüzgârlar ömrümün figanıdır
Bu can sana fedadır hayatın sunağında
Derim ki derdin bana aşkının nişanıdır

Tutuştu kâğıt kalem, söz yandı, hece yandı.
Karardı gündüzlerim, nihayet gece yandı…

Ey canıma kast eden neşeler neşidesi!
Bu aşkın ateşinden daha kızgın har mı var…
Ey sadrımın süruru, gözlerimin didesi!
Yolların sürgün yerim, bana başka yâr mı var…

Saydım ki koca ömür geçmiş gurbet elinde
Var say ki sen de beni, var olayım elinde…

Erol URAZ 03.11.2020 Kırklareli