Gelmeyişini beklemek,
Uzak bir yoldan alınamayan bir haber gibiydi
Ters yüz edilmiş tüm hayatlara bedel.
Ve sen en akılda kalan anıydın ömür sahnemin
Gittin film koptu, sahne düştü.

Kokun muydu bahar sabahı gibi genzimi dolduran
Bu ıtri nefes, kirpiklerimde bir yaşa yenik üstelik
Gözlerimde yalancı bir vuslatı solduran
Sokaktaki sessizlikten başka bir şey değildi.
Beklemek, ince hastalığa yakalanmış bir aşk ağrısı
Beklemek, yatırıp gözlerini uzak bir yola
Ve nemli bakışlar ardında bir hıçkırığa yoldaş.
Şimdi beklemeyi düşünmek bile yorgunluk
Düşlemek bile en büyük haksızlık kendime.

İki birden büyük sanırdım bu derin kimsesizlik öncesi
Sanırdım ki bir başına kalmak yokluk, yoksunluk
Gittikçe büyüyen, büyüdükçe çoğalan bir hiçlik
Yalnızlık ki, içimde büyüttüğüm cenin
Yalnızlık ki yavaş yavaş ölüm sebebin…
Fütursuzca savrulan sözler dilinde
Dilinde iğnedenlik ve yüreğime batan sözler
Bam telimi koparmış bir suskunluk
Ciğerlerimde bir nefes, ölümü beklemekte
Ölüm, sesimin tınısında üşümekte.

Öğrendim, kaybetmekten korka korka kaybetmeyi
Ve kazandım sananların yenilgilerini
Şimdilerde kendiyle dertleşen bir adamım
Sırrımı kimselere anlatmayacak yarenim kendime
Biraz çirkin, çokça yıkık, hayli yalnız
Düşman bakışlarım, aynada baktığım kendime
Bu düşmanlık bir kan davasına galebe
Ve en çok yalnızlığıma aşık,
Oldukça küskünüm kendime…

Uçurumun kenarından umuda saldığım bir uçurtma artık yaşamak
Elinden tutup yalnızlığın kalabalıklara taşımak
Ve bir soluk sensiz yaşamaya çalışmak
Cinayetimin akrebi
Failimin yelkovanı
Vakit beklemeye çeyrek var
Gitmeyi kırk beş geçiyor

Cennet ağacı;
Dalları toprağa, kökleri göğe aşık
Bir yaşamak ki,
Ters yüz edilmiş bir ömür…