hoşça kal demeseydin
belki güzel günlerimiz olacaktı
içimdeki kış çiçek açacaktı
yeniden güneş doğacak
yeniden kuş sesleri duyulacaktı

başını yasladığın göğsümde
şimdi sensizliğin ağırlığı var
oysa saçların yüzümde
dünyanın en güzel şiiri gibiydi
gözlerin güneşim gibiydi

hoşça kal demeseydin
gözlerim ıslak olmayacaktı
ellerim üşümeyecek
geceler daha karanlık
günler daha zifiri olmayacaktı

sarıldığın boynum
şimdi dalından düşen yaprak misali
gelip geçene kırgın bakıyor
avuç içlerimde dikenden bir gül
kanayan yüreğime dokunmaya korkuyor

hoşça kal demeseydin
kent kent sensiz kalmayacaktım
maviye siyah demeyecektim
yaşamayı ölmek olarak görmeyecektim
nefes almayı nefesim kesilir gibi solumayacaktım

belki bir daha kalbime dokunmam
belki bir daha kimseye sarılmam
belki bir daha sevmekten yana olmaz gönlüm
belki bir daha kimseye güvenmem
belki bir daha yaşamayı düşünmem

hoşça kal demeseydin
yaralı yüreğim asla kanamayacaktı
yatağımda bir boşlukta kalmayacaktım
bir uçurumun ucunda yaşamayacak
gülen yüzümü kurşuna dizmeyecektim belki

şimdi öptüğün dudaklarım kanıyor
tuttuğun ellerim üşüyor
göğsümde postal sesleri
yatağımda mayınlar
gecemde sensizliğin ayak izleri var

hoşça kal demeseydin
bir şiirde daha biz yaşayacaktık
mavi bir denizde dalga
gökyüzünde mavi bir bulut
sokak sokak dilimde bizim şarkımız olacaktı

ibrahim dalkılıç

11.10.2020
21.50 izmir