Mehtaplı gecelere ne çok yakışırdı şarkı "Un beau roman"
Açardı ay yıldızın düğmelerini silme yıldız dökülürdü
Gecenin göğsünden

kıpkırmızı olurdu sema

Dere ağzında mütevazi söğütler okşardı yüzümüzü buseli
Ne çok mutlu olurdu mavi ladin günseli

Sen şiirler okurdun sesinden nağmeli
Ben papatya toplardım dizelerinden

Akan suyu dururdu derenin
Kağıdına uzanırdı tatlı suyun damlaları

Işıltısı burnunda genç bir sabah rüzgarı

sonbaharın esintisiyle dans ederken
ince eledi pusunu ışık selinin
Ağaçlar korunmasız kaldı yaş atmış gölgelerinde

Yaz evine dönüyor şimdi mavinin içinden geçip

Şehir Midi ye götürüyor beni kendi içinden alıp



Mavi çöl yatağında can çekişiyor diyor ki suya hasretim

Ne çok yakışırdı oysa adına denizden aldığın rengin

Ay tek tek düğümlüyor gecenin göğsünü

Yıldızların kızıl külleri dağılıyor dört bir yana

Her seher vakti uyanıyor soğuk rüzgarı eylülün
Ağaçlar yaprak döküyor

Ladin ağlıyor..

Kış geliyor bir eli kulağında diğer eli dudağında

sus..diyor üzülme.

Dalına sıkıca sarılmış mavi ladinsin sen
Ben gelsem sana ne yapabilirim

Görünüşün orman bir damla yağmurla çam dalın ırmak
İçin dışın bir senin saydam ve berrak bilirim
Dört mevsime hakim huzurlu yeşilinle yaşamak

Ben kar olsam fırtına olsam sana ne yapabilirim

Hak tanımışsa sana karda kışta ayakta kalmak...