Beni unutun bu hayal ormanında,
Kimse ardımı aramasın.
Koku alan köpekleri salmayın çalılıklara,
Baykuşlar ürküp havalanmasın.
Başkalarının cümlelerini tamamlarken
kendi kendime anlattıklarımdan sıkılmak istemiyorum artık.
Anlam veremediğim adetlerin içinde rolümü keyifsizce yapmak.
Benden bin sene evvel yaşamışların fikrine tabi, metalara yumruk sıkmak...

Beni unutun bu hayal ormanında,
Kimse ardımı aramasın.
Söyleyin ona, o ölmediği için gittim oradan.
Ve diğerine, umrumda olmadı hiç hayatını mahvetmesi.
Öbürlerine bir şey demeyin
Sessizlik iyidir... belki...

Beni unutun bu hayal ormanında,
Kimse ardımı aramasın.
Mavi- beyaz ışıklı helikopterler gezmesin tepesinde ormanın.
Yarasalar bağırmasın.
Gözlerimi ovarken bulacağım belki
sorularımın cevabını
gerçekli bir uykunun sonrasında...
Yaprakların ardından gözüme batan, açacak körlüklerimi...
Anlam yüklediklerimin ağırlıklarını çözeceğim,
Uçmama, derinlere dalmama gerek
kalmayacak...
Telli bir şarkının fısıltısıyla
Tüy dökme mevsimi gelmiş bir tilki açacak
sakinliğe gizli girişi...

Beni unutun bu hayal ormanında.
Megafonlar bağırmasın adımı,
Düdükler çalınmasın.
Bir süre isimsiz ağacın dibinde saklanayım.
Bir gün, Alice’in çıktığı gibi bir delikten
Ben de çıkacağım.

Kimse ardımı aramasın;
Ben yenilgilerimin ardını arayacağım.
Her göz kapayışta yakalayacağım ölümsüz balıkların
geçiş istikametini, ormandaki nehirden.
Anka kuşunun tüyünü, ulu bir kayada saplı kalmış.
Bir süre ben, beni unutmalıyım bu hayal ormanında.

Kayıp oldum bir zaman önce
Kendimi aramalıyım.

18.07.2020