Ne garip
Acıyı hissetmez oldu yüreğim
Uyuştuğundan mı
Yoksa alıştığından mı bilemiyorum
Cinayetler işleniyor hergün
Ben yalnızca seyrediyorum
En üstün varlık (!) bizdik hani
Neden
En aşağılık işler/yapar olduk
Utanıyorum
Arz’dan arş’a gidilen bu yolda
Soruyorum
Niçin gönderilmişti/bu kadar "rehber" acaba ?!..

Düşüyorum
Her doğru (!)nun peşine
Sonu ya uçurum
Ya karanlığa çıkıyor nedense
Ölüm (!) diyorum/ölüm !
Kaçınılmaz bir gerçekse
Bu kadar günahın sebebi ne ?
Çıkamıyorum içinden
Ve çözemiyorum/bu nasıl bir bilmece ?!..

Ne kadar zor
Çocukların ağlayışını seyretmek
Susmak
Çığlık çığlığa iken duygular
Bu nasıl bir engel
Bu nasıl bir duvar
Ağla gözlerim şimdi, ağla
Hem de
Arz’dan/arş’a kadar

Tırnakları sökülmüş iyiliğin
Ve iblis
Nöbet tutar/her aklın başında
Yanlışın batağına saplanmış ruh
Bedenler/kış uykusunda
Nasıl bir prangadır
Özgürlüğün ayaklarında
Cesaret sindirilmiş
Sanki,
Bilinmez bir melekle/bilinmez vahiyler indirilmiş
Neyin secdesi bu
Alınlar bir türlü kalkmaz
Dünyayı saran ateş
Beni yakar da
Neden kimseyi yakmaz

Ah (!) ömrüm
Boşuna geçip gitmişsin
Elin değmemiş bir gözyaşına
Belki de ellerimiz
Doğuştan kelepçelenmiş
Bir mühür cehaletten yana
Satılmış bedenlere vurulur
Bulanık akan sular
Kim bilir nerede
Ve ne zaman durulur

Uzak düşlerimin sokak aralarında
Çocuklar oynuyor
Çocuklar gülüyor
Ürperiyorum birden
Ve sonra bakıyorum
Birşeyler hep yanlış gidiyor
Susuyorum
İnsan (!) yaşıyor ama
Nedendir bilinmez
İnsanlık (!)
Her gün
Her gün biraz daha ölüyor

İbrahim ÖNÜÇ