Ara sıra
Aşk çarpar dudaklarıma
Öfke nöbetlerinde,
Keşkeler dehlizinde
Lekelenir gözlerim
’Boş ver!’ derim
Pamuklara sarılı yüreğime
’Varsın ışık bile işlemesin içine.’

Ara sıra
Savunmasız bir anda
Dilime tutulu ahlar düşer teker teker
Her ah, tenimdeki soğuk nefese hesap keser
Silinir gider böylece ürpertiler

Ara sıra
Etrafı toplarım,
Tozlarını alırım zamanın
Boş dolaplar yetmez
Yalan olmayan yalanlara
Bir boşluk kalır geriye
’Bir şey mi oldu?’ diyenlere ’Hiç!’ derim sadece.

Sonra belki,
Karlı dağların başını okşayan bir uçurtmaya tutunurum
Mavi kelebek suretinde ben,
Yok olurum düşlerinden
Kırık bir aynaya hapsolur gülen yüzüm
Seni özlemiş gibi açarım kanatlarımı
Sarıp sarmalarım dünyayı,
Kutuplara yaslarım başımı
Göz yaşlarımı tutamam
Gözlerimden buzdan dağlar düşer
Fırtınaya tutulur suskun denizler

Bakmışsın,
Gökyüzü kaybolmuş kollarımda
Ardından güneşe doğru kanatlanır dünya
Ay peşimizden koşar
Arkasında yakamozlar
Gece, bir de yıldızlar...
Kuyruğuna asılı acıya gebe bulutlar.

*Mavi kelebekler, mezarlarda açan ölüm çiçekleri ile beslenen,
kanatları mavi renkli kelebek türüdür.
Bu kelebekler Bosna savaşının ve Boşnak halkının acılarının simgesi haline gelmiştir.