Son Ses Son Nefes

Akşamların dingin sessizliği
Dönerken evine babalar işten güçten
Bir de ev bark çoluk çocuk sahibi çalışan anneler
Bir günü daha
Çitlenmiş kabuğu atılmış çekirdekler gibi tükettiler
Kapılar vardir ki memleletimde çoğu anneler ardında ömürlerini yediler
Bir kere olsun ağızlarını açıp kötü söz demediler

Nice hakkın var baba nice emeğin alın terin
Nice hakkın var anne ödenmez asla bi hakkın
Mal canın yongası diyen
Yerinde mi acep sağlığın

Olan oldu gözüm olan oldu
Bundan sonrası diye bir zaman dilimi var ya orayı ıskalamayalım
Kalp kırmayalım gönül yıkmayalım
Varsa yoksa kırık bir gönle girmekten gayrı yok kurtaracak
Fâni alemde
Bir varmış bir yokmuş olmak bir nefeslik

Bir bardak çayla demlenirken muhabbet
Renginde huzur tadında başka bir hüzünlu tat var
Beklenen geldi yerini aldı en nazlı misafir
Paha biçilemez değer konmaz
Saçılsa da sofraya zeberced yakut veyahut da safir

Yaşıyorken bilin kıymetini
Hazır duyuyorken sevdiklerinizi duyun sesinden
Gidince ağlasan da fayda yok peşinden
Ötelemeyin ha sakın
Bi bakmışsın davúdi bir selâ yankılanır caminin minaresinden
Perdeler kalkar aradan bir bir
Azrail gelir tutar faninin ensesinden
Can çıkar irkilir insan kendi sesinden
Kimsenin haberi olmaz senden gayrı son nefesinden
...
Yunus Beypınar