Maurice gecenin bir yarısı uyandı hızla
çarpan yüreğini avucuna alır gibi yaptı
göğsünü ovaladı..

Başucundaki abajurun düğmesini büktü

akkorlaşan ışıkla sarışın oldu lamba..

Eliza’nın çocuksu bir hali belirdi usunda
Yüzünde acı bir gülümseme kıvrandı..

sehpadaki soğuk kahvesini konyakla kardı

dar balkonuna geçti

Şanzelize’ye uzadı bakışları renkli genis cadde küçülmüş gibi siyah beyazdı tatsız tuzsuzdu her yer..
Bed beniz atmış bulvarda
Kambur duruyordu sıra sıra ağaçlar
Elizayı arar gibi taradı çevreyi gözleri

tütününden derin bir nefes çekti
eğri bir duman uzadı caddeye

kestane ağaçlarının arasından
sabaha kadar gündüze uzayan gecenin
açılmadı tonu..

şehri yas kuşatmış
serseri bir kaç ışık.. omuz atmış yollara
muma dönmüştü cadde..

akromasi görüşüyle siyah beyaz bir film gibiydi
Şanzelize..

Bulvarın ötesinden
"Â quoi tu penses dis"

şarkısını duyar gibi oldu
Elizanın en sevdiği şarkıydı

hatıralar hiç gitmiyordu aklından
beklemiş şarap misaliydi anıları..

 quoi tu penses dis

rüzgar gibi gelip geçiyordu
..
..
her yâd ayrı bir tat apayrı bir lezzetti

Belli belirsiz
ağaçlar arasında görünür gibi oldu silüeti

Sert biçti makas içindeki özlemi
taştı duyguları

neredesin Eliza ...Lütfen uyan
lütfen uyan o çok derin uykundan....

esinti duydu yüzünde

ürperdi.....

ateş böceği gibi uçuyordu Eliza
hayalle gerçek arası....

radyo dalgalarında çırpınır gibi
şarkı boğuluyordu kulaklarında

 quoi tu penses dis
 quoi tu penses dis

ne düşünüyorsun
ne düşünüyorsun

Ve sen duyduğunun rüzgar olduğunu sanıyorsun
..
..
Maurice...

Et toi tu crois
C’est le vent
Que tu entends

Eliza

Eliza
..



Rana