Bugün yirmi dört nisan
Yirmi dört nisan sessiz bir veda günü.
Kara bulutların karanlıklara büründüğü gün bu gün
Gözler yağmur olup yağdı bu gün
Ve yüzlerde hüzün var.
Ayrılık rüzgarının estiği nisanın yirmi dördü bu gün.
Çilelerle geçen bir hayattın sonu
Her kalem yazmaz yaşananları olduğu gibi.
Onları ancak bir yaşayan bilir birde çeken
Hem okunmaz kağıda yazılmayanlar.
O sürmeli gözlerdeki olanları görebilmek ne mümkün
Neler söylerlerdi neler bir bilsen
Şimdi düşünüyorum o yalansız bakışlarını
Sırlara boğulmuş gözlerini.
Sesindeki ağlamak lı o nameyi düşünüyorum
Sen severken ben gözlerini kaçırmalarını izlerdim
Sen gözyaşlarını saklarken bense içime akıtıyordum.
Bak şimdi aylardan nisan
O köşebaşındaki boşluğa takılır hep gözüme
Bu gün yirmi dört nisan
İçimde sızlayan bir yer var çok derinlerde
Sürmeli gözlerini düşünürüm öylece
Sonra sesin çınlar kulaklarımda
O son konuşmalardan kalan duyduklarım.
Bilirim her ayrılıkta hüzün var acı var birde gözyaşı..
Bendeyse hep sen..
Kara bulutlar dağılıp gitti bak rüzgarlarla.
Ve nisan yağmuru düştü toprağın bağrına.
Cansuyu gibiydi kavuşmaları
Ve zamansızca bu ayrılış öyküsü bize düştü
Daha çok şeyler konuşacaktık biz seninle
Ama bak zaman yetmedi işte.
Uzun ayrılıkları düşünemedik ama hep yaşadık
Bir nisan yağmuru gibi düşeceğini bilemezdik.
Yıllar oldu sen gideli yıllar
Ben hiç unutmadım unutamadım
Daha dün gibi aklımdasın aklımda "BABAM".
Önce gözlerini hayal ediyorum
Sonra kulaklarımda çınlayan o sesi hatırlıyorum.
Her halini özlüyorum daha dün gibi..
Özlüyorum Babam
Çok özlüyorum

Mehmet DEMİR
24.04.2020 AN"KARA"