Çocukluk,
Annenin dizlerinde uyurken mışıl mışıl,
uyanmak istemediğimiz en güzel rüya.
Mutluluğun oyun olduğu yaşlar
Topumuzla çalım attığımız hayata
Ve güldüğümüz, kaygısızca doya doya..


Gençlik ise,
Bu rüyadan uyanış.
Kapılıp hayatın rüzgarlarına,
dolu dizgin koşmaktır okul yolunda
en güzel sevdalara.

O,
Hayata meydan okuyan,
yürüyen ego.
Denize koşan ırmak
Esip gürleyen fırtına
Taşın suyunu çıkaran kudret.
Ve gözü kara,
girişmektir her kavgaya.
İdealleri uğruna...


Orta yaş
Olgunluktur biraz da.
Koşmaktan yorulmak,akıp durulmak.
Dostu düşmanı seçmek
Olmayacak düşlerden, yavaş yavaş vazgeçmek.
Olasılıklar içinden en güzelini,
Yörüngende dolanan,
Eş ve çocuklarını seçmek.
İşte bu duygularla,artarken sorumluluk,
varmak için menzile,
sevgiden duvar örüp,
köprüler kurmaktır geçmişten geleceğe
Böyle başlar mutluluğa yolculuk...

*
Yaşlılık mı ?
İşte onu hiç sorma.
Karnın tok sırtın pekse,
geleceğin güvendeyse,
Huzurun son durağıdır.
Anıların ırağıdır.

Hazanda yaprak dökümü
El öpümü bel bükümü
Gözünde gözlük,elinde asa
hayıflanıp hızla geçen yıllara
yorgun yüreğinde binbir hatıra
dalarken uzaklara,
Onları yad edecek bir dost ararsın yalnız odanda.
Ve artık bundan sonra tek dileğin,
yorgun bir gemi gibi,
sığınmaktır en güvenli limana.
Ama her akşam, aynı soruyla girersin yatağa.
Acep çıkar mıyım sabaha...

MELAHAT ÇETİNKAYA