Gizli bir gül bahçesi vardı burnunun üzerinde
Kısılan gözleriyle açığa çıkardı
Çeker alırdı sonsuzluğun kollarına anı

Kafasında sesler vardı ve o sesler hiç susmazdı
Nefesi eksilirdi, yenisi biterdi ardından hemen
Oğula durmuş kovan misali kafasının içi
Karanlığı umuda gebe kalırdı
Zordu her doğumu, sabahlar...
O sabahlar hiç kolay olmazdı
Kaçından da kurtuldu küçük sıyrıklarla,
Çoğunun pençesi yüreğini deşti
Eksildi belki her defasında
Ama yılmadı yaşamaktan
Koca elleriyle tutundu yaşamın acımasız kollarına

Çok şeyden korkardı,
Sevdiklerinden,
Sevenlerinden,
En çok da annesinden
Asla söndüremezdi gözlerindeki ışık demetini korkuları

Severdi de,
Bazen gizli gizli, çoğu zaman apaçık
Hepsinin de üzerine titrerdi
Hep kendince
Ne eksik ne fazla
Her şey gibi sevgisi de kararınca
Çünkü sağlam basardı ayağı yere

Bir gün beni de içine aldı
Hiç bırakmadı
Hayal işte...