Bu aşk hikayesinde
ben bir bülbülüm
Etrafında pervane
şakıyıp duruyorum
Ayaklarım değmiyor yere
sürekli aşktan bahsediyorum
Çoşuyorum şakıdıkça
çoşkum sana geçsin istiyorum
Belki, geçiyor da
al al oluyor yanakların
Goncada yumulu gözlerin aralanıyor mavi gökyüzüne
güle evriliyorsun
Ama
topraktan koparamıyorsun köklerini
Bu yüzden, sırf bu yüzden belki de
dikenlerinle deşiyorsun kalbimi
Evet
o dikenler birer gerçek
Hepsini tek tek geçiriyorsun kalbime
kalbim bir dikenli bahçe
Sende, senle biriktirdiğim ne varsa
deşmek, dökmek istiyorsun belli
Sonra
başarmış gibi rahatlık çöküyor üzerine
Ama
tarih hercai bülbülün destanıyla dolu

Gül ne kadar kanatsa da, acıtsa da canını
Güle o al rengine veren bülbülün kanı.