Son zamanlarda kendimi çağlar boyu akışkan bir şarap gibi hissediyorum
Hiç tatlanmayan zehiri kendine bir ahmaklığın ortasında
Şaraba dönen halimizi anlamak kolaydı önceden
Şimdi bunlar evvel zaman hikayeleri gibi
Preslerin arasında çığlığımız kendimizi boğuyor
Artık ne bir el var ortada ne de ayak
Ama biz hâlâ eziliyoruz
Çoğu zaman yanımızda duran üzümün bizi ezdiğini düşünerek

Dün yoktu
Yarın yok
Zamansızlığın içinde vicdanın yitirilişi bütün yaşadığımız
Ah be! Nukrettin
Nasıl da sahteymiş maskelerimiz öyle
İlk güneş ışığında eriyip yüzümüzü sildi
İnsan olmadığımızı gördük
Komşumuzun kızına sevdalanamayacak kadar
Uzağındayız onun
Eridi yüzümüze yapıştı insan olmadığımız
Hep tarihsizliklerle kandırıyorlar güzelliklere hasretimizi
Ağaçları sökülmüş tepelere benzedik
Git buralardan Nukrettin!
İnsansızlığımız bulaşmasın sana
Delilik güzeldir sakla onu bizden
İnsan olan bir o kaldı
Gelirsek yer bitiririz “Kaz Dağları” gibi

Ezilmişliğin ortasında insan olmayı yokeden
Bir kör kuyunun içinde uyanma ihtimalimiz
Bütün bilimsel teorilerin ötesinde
Biz hep böyle kendisinin farkında olmayan bir kadavra
Yanında yatana soğuk
Ve eriyik
Ve güzelliklere sırtı dönük – ki o kavganın ortasında-
İşte bu yüzden, git buralardan Nukrettin
“Saf deliliği” al yanına
Son gördüğüm rüyam ol
Yeşil derilerini yeni ütülemiş ejderhalar ve
Zebaniler gelmezden önce üzüm bağlarına
Doğayla dans et çekirge ve ateş böcekleri arasında
Yolculuğun başlasın karıncaların sırtında
Buğday tanesi olma ihtimalin olsun
Hep uzaklara taşınan
Hiç dönmeyen bir daha
Sonra ekmek olan

Atomların bölünebilirlik tartışmalarının öncesinde de
Katliamlar vardı
Demir ağızlarından çıkan ateşlerin ucunda
Ölüm kendi gerçekliğinin uzağında değildir hiçbir zaman, Nukrettin

Barış ile savaşın zora ki evlilikler kadar
Mecburi birliktelik yaşadıklarını biliyoruz bizde
Kuşların ıslak kanatları oluyor hüzün, her ölümün arkasından
Gözyaşlarında çoğalan yokluk herkesin içinde


Ellerin çamurdan patlangaçların yaralarını kapatıyor
Her şeye bir nefes payı uzaklıkta
Göç etmeye yeminli kuşlarla beraber git Nukrettin
Sıcak yerlere güneşi getirmeye
“Sevda taşıyorlarsa ağırdır yükü” deriz biz
Oysa en ağır yük kendimiziz kendimize