Sonbahar gelince aklıma, göçmen kuşlar gelir, soğuk rüzgarlar gelir, sıcacık evler ve sobalar gelir.
Sonbahar gelince aklıma, üşüten insanlar gelir, bir battaniyeye sarılıp ısınana kadar titreyen çocuklar gelir.
Sonbahar gelince ben, hiç durmadan yürürüm sahil boyu.
Ararım sokak sokak, uzayıp giden yokluğunu.
Sonbahar gelince, Eylül, Ekim ve Kasım, kardeşçe hüzünlenir.
Sonbahar gelince buğulanır bütün pencereler,
toprağa yağmur kokusu siner.
Sonbahar gelince kitapların yüzü daha çok açılır,
Şiirler sıralanır ardı ardına.
Sonbahar gelince, hasret düşer bir küçük serçenin yâd’ına.
Sonbahar gelince hüzün gelir, korku gelir, gecenin bir yarısı da sen gelirsin aklıma.
Sonbahar gelince, mesafeleri aşan mektuplar gelir.
Sonbahar gelince ayrılıklar gelir birer birer, bu mevsim işte böyledir,
kavuşmaları bitirir.
Sonbahar gelince haber gelir yankı veren dağlardan.
Sonbahar gelince bahanedir yaşamak, hayat bulur bu mevsimde ıslak bir zambak.
Sonbahar gelince zaman durur, mevsim son bulur, kalpler üşür, eller üşür,
yürekler vardır sevgiyle büyür.
Sonbahar gelince, bir çay bekletilirse üşür.
Sonbahar gelince, kimileri gider öldüğünü sanır.
Kimileri ise kalır da, ölür.