Seviyorum diye giyersem hüküm
Hâlimi takrire sözüm utanır
Asılsız suçlardır biriken yüküm
İnsani yönüme özüm utanır

Ayrılığın ile kavrulan hüzün
Farkı mı kalıyor gece gündüzün
Bahar ortasında savrulsa güzün
Resimlere düşen izim utanır

Canhıraş çığlık ve boğuk hıçkırık
Nefesim kesilir yüreğim kırık
Bu kadar acır mı ufak bir sıyrık
Şahit olduğuma gözüm utanır

Şiire küser mi çağlamış imge
Aşk ile sarmaşık bezenmiş simge
Eğrilen yalnızlık keder elemge
İçimi anlatan yazım utanır

Yalancı bahara süslenmiş kemer
Güneşin yerine geçer mi kâmer
Bir gülün ağzında dikenli katmer
Bülbüle dokunan nazım utanır

Acıyla örülmüş mağrur tecelli
Hangi lügât vermiş ona teselli
Hicrânı hazansa vurgun besbelli
Feryadına düşen sızım utanır

Aşk ateşten çengel kopuyor düğme
Bağrımda yanıyor her bir kelime
Yalnızlığı çalan hüzünlü nağme
Mızrabına küsen sazım utanır

Dudağın küsünce karışır mevsim
Gölgesiz kalınca ağlaşır cisim
Yokluğunda bil ki kaçar hevesim
Karakışa dönen yazım utanır

Bu "zaman" dediğin kırık merdiven
Yaşadığın bir an hazin serüven
İstediğin kadar kendine güven
Önünde eğilen nizam utanır


Böyle gitmek var mı, bu muydu masal?
Demek ki öldürmek kanunen yasal(!)
Giderken say beni ölüye emsal!
Dilimi susturan lüzum utanır

Sevdâ taşınmayan ağır bir yük mü
Söyle:"Yaşadığın sence büyük mü"
Sözün parmağında altın yüzük mü
Dilini lâl eden ilzam utanır

Yazmakla bitmez ki beyan-ı efkâr
İnsanın sevdiği bâki müstakar
Aşk sızılı ırmak gönlüme akar
"Dön, gel artık" diyen yüzüm utanır