onlara benziyorsun artık
onları hiç sevmediğimi bildiğin hâlde
mesela ayrı gülmeyi sevmiyorum
ama gülleri çok seviyorum
bir diken vazgeçebilmeli kanatmaktan
kangrenk avuçlarımızı
bir çocuk göğün bulutlarını çalabilmeli
sıkılınca uzunca yaşamaktan
ağzında yeni bir cihan büyütebilmeli

geçen gün iyileşmeyen
yaralarım ve geçmeyen ağrılarımla konuştum
kapanmayan bir pencerenin
sarkık dudağına büstümü dayayıp
uzun bir geceyi söyledi bana
ağırtılı sancıdır sevdâ dedi
merdivenler uzadı uzadı uzadı
çok yoruldum dedikçe

kedileri çok seviyorum
köpekleri sardunyaları
suyu seven kuşları seviyorum
serçe parmağını
bir balın köpüğü bakışlarını
benim içimdeki “seni” seviyorum
lâkin bugün gördüğüm sen değildin

ah yine aksa sular
haylaz kaldırımları yıkasa yağmur
inceden inceye ıslansa saçlarımız
koluna girilse kavuşmak
içimi ne derin oyuyor
her adımda ki o boşluk
hangi kapıyı çalıyor

neyi versemde durmayı bilmeyi
ah bu içimdeki doyulmaz elem
beni o sokağın merdivenlerinde bekletmeli