Yüreği buz tutmuş bir adam
Kırılır diye üzerinde salınan olmamış
Kala kala bir ayaz kaldı yardan
Üşütür diye uzanacak el kalmamış...

Kışta sabit gönül iklimi, bahara hiç kavuşamamış
Paylaşacaktı Aşk denilen tek dilimi, uyuşuk elleri ile uzatamamış

Tüm hislerinin yolu kapanmış
Kürümüşler aklını, tuz dökmüşler gözlerine, kül atmışlar sözlerine
Yürek köyüne varılamamış...

Göğsünde ateş yakıp, kaynar su dökmüşler diline
Çözülüp de imdat diye haykıramamış...

’’Donma Tehlikesi’’
Diye bir levha çakılmış gözlerine
’’Kırılma endişesi’’ ise sözlerine
Böylece yalnız bırakılmış...

Yalnızken minik bir serçe kocaman sesi ile
Tükeneceğiz diye fısıldamış
İşte o zaman bilmiş, tükendiğini anlamış
Bu soğuklar hep ondan
Bu ayazlar hep ondan
Bu yalnızlık tek ondanmış
Tekmiş, tükenmiş, vazgeçmiş
Bir buzula gömmüş gönlünü
Kabri buzdanmış
KABRİ BUZDANMIŞ...


5 Eylül 2012
Çarşamba


MYB