ellerini koltuk altında sıkıştırıp, ısınırsın o gün
kalbinde aşk güden çoban’dan kalma cılız ateşte

saklanır yaşın
nem tutan bulutlar altında


kirpik uçlarında tomurcuk açan yalnızlığı
gözlerin silecek’ elbet
silmesine de
rengime takılır her defasında


avluya çıkar çocukluğun
taşların üstünde yalınayak uğurlarsın gün batımını
parmaklarınla tararsın
mısır koçanından bozma, o püskülün saçını


yabancı bir el dokunur omzuna o an
dokunur pişmanlığın
ürperir için


ateşi külle örterken bir yandan
rüzgar sır kapar dudağındaki fısıltıdan

ağlarsın,

ardında bıraktığın tek kişilik gölgene
gölgen ki yetişemez artık
günle batan ömrüne..

kırılır aynalar sonra
kırılır dizin
kırılır kırdığın kalbimdeki kalbin

ama unutma sakın,

kemik yaşını büyüttüm, tutuştuğumuz ladesin
anla ki hep aklımdasın..