Onlar yokluk içinde başlıyorlar hayata..
Kimi ninnisiz.. kimi zıbınsız.. Kimi nenesiz....

Sevgisiz ve çaresiz...

Yokluk sefalet İçine doğuyorlar kabahatsiz...

İki ucu açık tavansız evlerinden
geçiyor sokakları

kolsuz kanepe var yanından....
Mutfak yolu yalandan....

Kartondan yapılmış raflar ...
Guruldayıp zil çaldırıyor boş kazanlar...

Kireç tutmuş düşünceli demliğin ağzı hep aynı
yöne bakıyor.....

Okul çağında..yollara düşüp
köşe kapmaca oynuyorlar ...

Yavaşlayan trafikte......

Gözlerine kan oturunca arka farların...

kimi mendil...Kimi su satıyor... vızıldayan viyadükte..

Kollarıyla dolayıp kucaklıyorlar kendilerini...
Dokunma dürtüsünün açlığı içinde
Sıcak nefes üflüyorlar kollarına.....
Soğuk şehirde

Sonra...

Kazançları alınıyor ellerinden

Dayaktan kötekten mecburiyetten
Alamıyorlar kendilerini Dilenmekten

Sonra...

Cam ışığın çevresinde gece kelebekleriyle
Buluşuyor...yalnızlıkları

Sonra...

sonrası yok....

Bahar gelmiyor ki onlara...

Açıkta başlayan yaşamlarında yokluk...
Son kalan kuruşlarını vuruyor şakaklarından...
Delik deşik ediyor ceplerini..

Kuş ayaklarıyla kamburlarını
sırtlayıp kapıyorlar sokak köşelerini

Hırıltılı tıknaz bir çocuk seyrek görülen
ekşi gülüşüyle bir kaç kükürt çizip tutuşturuyor
Paçavraları....

Kazağından hav kokusu yayılıyor nüfusuna...

Kirli duman doluyor gecenin bronşları
Öksürdükçe gece kirleniyor çocukların ciğerleri
Rüzgara karışıyor hırıltılı sesleri ...

Yosun tutmuş.. su dolu İbrik
Pis sırıtırken....ayak yolundan..

Yutkunup....çaresiz
Damlatıyorlar suları
boğazlarından...

Çete başları....alaylı siyah kuşaklı...

Onları koruyanları...

Aynı zamanda yezitleri...

Buz gibi bakıyor....çocuklara

Takma gözleri...

Ama....onlar hiç sevilmedi ki!!!
Değmedi omuzlarına dost elleri

Rana Berber
07.01.2016