Ezelden ebede uzarken ömür
İkrarımız vardı bizim
Akasya ağaçları salınırken usul usul
Sıyrılıp tenimizden
Sırtlanıp sevda ateşini
Göçüp gidecektik bir seher vakti



Şiarımız umut kuşları olacaktı
Şakırken sol yanımızda rüzgarın esintisi
Aslımıza dönecektik
Mahzun bakışlar atında
Ardında bırakıp çocukluğumuzu
Veysel’in türküleri tütecekdi yüreğimizde
Eşiksiz kapıları arşınlarken ruhumuz



Kavline sadık bir yılkı olacaktık bekli de
Susmayan kederimize inat
Mihmanı olduğumuz bu yolda
Avuçlarımızda zaman kırıntıları
Kanat çırpacaktık gök kubbeye
Maviye boyayacaktık kararmış düşleri
Gidecektik işte
Zehir zemberek bir aşkın eşiğinde
Dilde name
Tende kayboluşların esaretiyle




Selamız okunurken
Aminlerin yüzü suyu hürmetine
Turabın koynunda üryan
Selam verecektik melek yüzlü çocuklara
Gam yükünü bırakıp ardımızda



Ağlayarak başlayan yolculuğumuza
Vedaları ekleyip
Hasreti işleyip göğsümüze
Göçüp gidecektik bir seher vakti
Zehir zemberek bir aşkın eşiğinde…