gözlerim sonbahar tüterken gelsen şimdi
kül yağan bulutların altında


karda iz bırakan hatıraya aldırmadan
omzunda eylül
dizinde ağrılı bir roman

biliyorum,

kış vakti vaat edemem yazı
ya da dindiremem belki içinde yer eden güz sancısını

olsun,

son baharı söndürürüz kış tablasında
külden kedi yaparken bakışlarım
üfler bulutları
hayalden dudağın

ve biliyor musun,

gelsen şimdi,
dünleri silerdi gözlerindeki silgi


parmaklarım kalem olur
şiir yazardı ellerine


düşünsene
bir düşü vaftiz edercesine okunmak
gözlerince

ve,

bileklerinden omzuna yürüyen c’esaret
bir yandan gem vururken arzuya
bir yandan göğsü zorlayan ritmi zaptetmek
s’essizce..

gelsen şimdi,

omzundan eylülü usulca çıkarıp
garson diye çağırdığım aralığa
haziran ısmarlardım

ve inanmışlığına adanan imanla

dizlerindeki roma’nı yakar
masalda kül bırakmazdım..