Beni Çaģır

Nilüferlere yağmur yağdığında
Gülü dikeniyle sevdiğinde
Beni çağır

Atları mahmuzladığında
Dörtnala süzülürken bozkırda
Beni çağır seslen bağır
Yeleleri inmeden boynuna
Susadığında teni
Soğumadan İçtiğinde teri
Beni çağır

Üşüyüp yaktığında sobayı
Kestaneler kızarmadan
Elin fesleğenlere dokunmadan
Göğe baktığın zaman
Sabah ezanları okunurken
Bena çağır

Bir elin nesi var demişler
Bir ömür geçmez sessiz
Tek başına kalma
Beni çağır

Bıçak kemiğe dayandığında
Harâmileri tepelemeden
Zâlimlere efelenmeden
Beni çağır

Yatmadan hemen önce
Kalkınca ilk evvel
Taşı eline alıp atmadan
Sigaranı yakmadan
Çayınını yudumlamadan
Beni çağır

Dünyaya meyletme
Kalbi olana fazla bi yer
Kanma yalvarırım
Çukur işte
Bakanı yer
Gireni yutar

Aklına gelince yaşamak
Hayattayken beni çağır
Ölünce gelemem.

Yunus Beypınar