Tüm güzellikler senin olsun…
Ben hatalarımla,
Anlayamadıklarımla,
Anlatamadıklarımla…

Yeniden başlarım,
Kimsesizliğime sahipsiz şiirler yazmaya…
İnan, ben bunu da aşarım…
Alışkınım, kendime dost deyip yaşamaya…

Ara sıra dokunsa da hatıralar kanayan yarama,
Sararım yaramı, göz yaşlarımla…
Bilirsin eksik kalırım, gülüşün değmeyince ruhuma…
Olsun… Ben sarılır ısınırım, kendi yalnızlığıma…

Sen yokmuş gibi yapamasam da,
Yaşarım, var oluşunun umuduyla…
Kendimden bir parça daha koyamayacak olsam da dudaklarına,
Yanarım, fotoğrafına her dokuşumda…

Yüreğine kırgınlıklarımı hiç anlatamayacak olsam da,
Sayıklıyor sen yoksunu rüyalarım, hayallerim sana her uğradığında…
Sahibinden satılık sevgi cümlelerim ulaşamasa da sana,
Bir iki kırık hayal olsun, saklıyorum yarına yasladığım yastıklar altında…

Sen…
…

Bedenin hiç uğramasa da bana…
Ben bir kaf dağı bulur,
Yaşarım bendeki senle doyasıya…

Bir gün, canım candan bir can ararsa yanına,
Ve sözlerim ulaşamazsa sana,
Bilirim, tatlı bir gülüşüm düşer aklına…
Ellerlin ellerimden, ayrılıklar kadar uzak olsa da,
Tutuşur bedenin,
Sana dokunuşlarımı anımsadığında…
Titremeye başlar duvarlar…
Ve kanamaya başlar,
İçerinde eksik kalmış sevdalar…

Ben…
…

Sahi…
Gülüşlerim,
Sende kalmışken…
Kim bu ben…

06. 06. 2008
Kelkit

Selim Seven