Ne kadar yalnızdır o pamucak bulutlar,
Onun için belki hep birbirlerine sokulurlar.
Hep biri diğerinin peşinden koşar,
Sonra hemen başkasını aramaya başlar.
Kısacık sürer bütün kavuşmalar,
Çoğunlukla ‘an’ı bile koruyamazlar.


Her zaman yapayalnız yaşar rüzgar,
O nedenle söylenir bazen azar azar
Bazen de bağırır avazının çıktığı kadar
Sürekli ‘Ben de varım’ demek için yaşar.
Kimisi bir kuytuda korkakça oyalanır,
Bir diğeri cesaret timsali gibi delice koşar.


Ne kadar tek başınadır o muhteşem güneş,
Bulamadığı için midir ki çevresinde kendine eş,
Ondan mı ki herkese gülümsemeye çalışması
Belki de bu, onun yalnızlığını unutma çabası.
Bütün ışınlar aynı güçten çıkar,
Taşıyabildiği kadarıyladır vardığı uzaklıklar.


Gecelerin bekçisi olduğu için mi yalnızdır ay,
Her zaman görünmez öyle kolay kolay,
Çıktığı her gece başka başka görünmeye çalışır,
Sanki her halinin güzel olduğunu anlatır…
Belki de kendinin en uygun halini aramaktadır,
Yalnızlığını kendini beğenerek yenmeye çalışmaktadır.


Yağmur belki de hepsinin en yalnızıdır
İçinde biriktirdikleri gördüğümüz gözyaşlarıdır,
Kimi zaman incinmiş gibi incecikten ağlar,
Ya da koyverir kendini önüne ne gelirse katar.
Oysa damlalar el ele başlarlar yolculuklarına yere kadar,
Tek başlarına düşerler ve artık toprağa sızarlar.


Hepsinden bir şeyler almışız belli,
Bizde de var yalnızlığın her hali.


24.07.2016 Serap IRKÖRÜCÜ