bazen karantinaya alıyorum yalnızlığı

aynaya,
ne halin varsa gör gibi bakıp
icazet alıyorum sırrından

ve,

ısırdığım bütün elmaları aynı çuvala koyuyorum
çürüsünler diye


askıdan ceketimi alıyorum sonra
ipten alınmış gibi seviniyor o an
sanırsın attaya götürecem


kapıya gelince
hiç duyarlı" değil
illa koluna değsin istiyor elim


adımlarım, oldukça mutlu
ayak, kabına sığmayacak kadar
eşiği geçiyor heyecan

yürüyorum,

şehrin nüfus tabelasında bir sayıdan ibaretim
kalabalıkta herhangi biri
kimsenin umurunda değil
yüzümde taşıdığım eşkal bilgisi


aileye mahsus bir katın camekanında
bimekan iki sevgili
sanırım pratik yapıyorlar aşka
aileden gizli


kızın gözlerinde yansıyor
adam asmaca


adamın gözlerinde kadın
çözülmez bu bulmaca

üşüyorum,

elim cepçilik yapıyor ceketimde
ateşim
sigaram
içimi ısıtacak bu duman

sonra,

bir elmanın canını çekip
çeviriyorum kendime

lakin,

canım kavun istiyor kaldırımda
baktıkça,
arılar üşüşüyor
göz tezgahındaki kokuya


elmayı dalına koyup
özrü kabahatinden büyük bir hissin affına sığınmadan


aklımda çatal
fikrimde yol ayrımı


sen düşün artık
kavun içini

kış köşesini..