sen sevgili,
sen bakma bir daha öyle
yakıp duruyorsun her bakışında bir yanımı
eksiltiyorsun beni senden anlasana
azalıyorum azar azar
cennetimdin sen benim cennetim
bilemezdim

avuç açtım dua üstüne dualar ettim
aminler biriktirdim sana
sana sevgili
seni yazıyorum satırlara dualarımda seni diyorum
seni diliyorum
günah mı değil mi hiç düşünmüyorum bile
canım cananım
cennet azığım yeşil yapraklardaki huzurum
sen ey sevgili!
bakma öyle bakma!

güneşin batışında kaybolursun ağır ağır.
hasretin dağlar gibi çoğalır birden
sabahın ışıklarında çıkarsın meydana
gülücükler saçarak ışık olur her bir yan
yokluğunda kanım çekilir sanki
kelimeler anlamını yitirmeden kurtar bu sürgünden beni
rengini değiştirmeden yapraklar
hazan düşmeden şu yüreğime
sen ey sevgili sen
koyma beni bir başıma

ey sevgili bak sürgün yüreğim
yaşlı gözlerim yasta.

az dur az bekle
bir ses var semada uzaklardan bir ses
ya ezandır ya sela
dinle ey sevgili sürgün yüreğin vedası sanki
bu bir sela
dalından düşen bir yaprak misali
gözyaşlarımda yitip gitmek varmış
sen sevgili, ey sevgili
gecenin mateminde sustum
kanım çekilirken anladım
gelen ölümdü de
ölen kim diye düşündüm
yanıyordu ateş düştüğü yerde
yangında ben sürgünde ben
dualar sana ey sevgili

vedalar bana ey sevgili
vedalar bana