atım olsa üsküdarı geçerdim
yatım olsa,
senden"


kastlar arasında asansör yok sevgili
öyle bir düğmeye basıp da dilediğin kata çıkasın
hem saz ile gitar arasındaki ilişkiyi, bağlamayla" kuramazsın


sosyolojiyi bir yana bırakıp
dersimize dönelim,,


göğsünü saran kaburganın sol cephesinde kuşların vardı
uçma çağına gelen
ve yuvasını terk edecek bir gerekçeye
cesaret yükleyen


kanatlarına refakat için staj görüyordum kalbinde
tedbirliyim bilirsin
kuşlarını diyete sokup
kelebeğe evrilsin diye bir yandan
bir yandan da desen çiziyordum
gözlerinin rengiyle

uçtuk tabi,

ilkin göğü tanıdın
bulutların, sisle kapladığı ambargoyu deldin
dallara konmayı
yağmur içip
kur yapmayı..

ve sonra,

unuttun kafesini
kalbindeki ninniyi
kuş gibi yuvandan
uçup gittiğini

velhasıl,

kendi kanatlarınla çizdiğin rotan
imzan oldu göğünde


kimi ağ gerdi mavinde
kimi yeşil bir düş
yer çekimiyle

ilkler unutulmaz tabi,

hakkı teslim etmek içindi belki
kalbine dönüşün


gözlerinde yar diye açtığın kuyudan
aşk çekmek yerine
kamikaze gibi çakılmıştık hatırla


her şeyi mucizeye bağlamak
alışkanlık tabi


onca yara bereye rağmen
sağ çıkmak

salim olmaya yetmedi..

nihayetinde;

uçurumlar intihar için
tırmanmak,
spor işi


şimdi herkes kendi düşünden mes’ul
bekle ki kuyuya ay düşsün
ya da tabir edilecek
bir rüya görülsün..