Eylül 1998,
Sevgili anne ben gidiyorum.
Sana söyleyemedim doyasıya,
Üniversiteyi kazanmak en güzel haberdi.
Bu zamana kadar,
Üzüm kokuyordu bütün güzellikler.
Bir de sen ve babam yanımdaydınız hep.

Çok geçimsiz biri olduğumu bildiğinizden mi ne,
Korkardınız üniversitede evde kalmama.
Bunun üstüne söz yok haklı çıktınız,
İki insanla geçinemiyorum,
Her gece neden diye soruyorum.
Ha bu arada evde bulaşıkları ben yıkıyorum,
Anne bu konularda bana güvendiğini biliyorum.
Artık yemek yapıyor,bulaşık yıkıyorum.
Çayla birlikte kitap okuyorum.

Her ay bana para gönderiyorsunuz,
Teşekkür ederim.
Arada PTT’ye gidip sizi aramak istiyorum,
Param biter diye korkuyorum.
İnanmayacaksınız ama,
Gittiğime pişmanım, gurbet gerçekten de zormuş

En önemli güzellik neymiş biliyor musunuz?
Sizleri sevdiğimizi hiç söyleyemezdik,
Yanınızdayken.
En doğal güzellik sözle değil davranışlaymış.
Kimse kimseye seni seviyorum, demezdi.
BU bizim dilimizde hiç alışkanlık olmadı.
Ama sizleri sevdiğimi gurbete gidince anladım,
Minik bir çocuk gibi sürekli ağlıyordum,
Evimin her şeyini özlüyormuşum meğer,
Kardeşlerimin kavgalarını, evimin sorunlarını.

Gurbete gidince değişti dünya,
Ev benim dünyammış meğer.
Yalnız kaldığımda gerçekten hayat ,
Benim için yalnızlıktan ibaretmiş.
Kimi tanıdıysam iflah olmadım.

Sevgili ailem,
Sizi uzaktan da olsa çok seviyorum.