Ekmek parasına, yâd ele göçtü
Ne yapıp ettiyse, gülmedi yüzü
Çocukları için, gurbeti seçti
Yokuş tırmanmaktan, görmedi düzü.

Feleğin çarkında, durdu devranı
Art arda eklendi, çile kervanı
Kalmadı takatı, dizde dermanı
Keşke olmasaydı, böylesi yazı.

Bir iş için gitti, baştan savdılar
Sudan sebeplerle, günü saydılar
Önce kabul edip, sonra caydılar
Ciğerinden yandı, korlaştı, közü.

Acılar bağrına, okunu soktu
Çoğu kez başını belaya soktu
Öyle ahım şahım, hırsı da yoktu
Bütünü olmazsa, olsaydı azı.

Kazancı yolunda, mecbur oldukça
Hayatın cilvesi, darda kaldıkça
Tevazu gösterip, alttan aldıkça
Kendinden geçerdi, geçmezdi sözü.

Canını adadı, rızık cengine
Dendi; davul bile, dengi dengine
Neydi bu Allah’ım, sordu kendine?
Yaşamaktan bıkar, dolardı gözü.

Şair Necati’ye, döktü derdini
Sanki boks maçında, almış gardını
Eyvallah dedi de, döndü ardını
İnanın kimsenin, dayanmaz özü.

Necati OCAKCI
14.01.2018
ANTALYA