sığırcık rengine çalardı gökyüzü
yalnız bir çisentiydi saatler rüzgar nöbetlerinde
boykot edilmiş yaşamların kırgın hüzünleri
beni beklerdi şehirlerin sarhoş nefesi
içimde akan deli ırmak
bitimsiz sözlere birikirdi kan ve ter çığlıklarıyla

seni bilirdim, sendin yağmurların en sağnak bakışlısı
ne zaman büyüdün, hangi eylüle rehin kaldı yüzün
kuş çığlığı bulutlara savrulurdu zindan karası saçların
sonsuz yokluklara düşen tarihti rastlantılar
sabaha telaş, nefese yorgunluk, yalnızlığa düşen taş...

suların yanıtsız durgunluğuydu gözlerin
nerde sorsam orda olmayan kayıpların yalnız çiçeği
ölümlerin en olmazında sırılsıklam karanlık kuyu
gözyaşlarına çöreklenmiş asi çöller...
nerdesiniz ey! bırakıp gitmelerin huzursuz sokakları...
ah! ne çabuk kurudu çocuk ellerimizdeki sarmaşıklar

söz verilmiş bir efkarla yürüdüm gecelere
o yoksul günlerin mahçup hıçkırıklarıyla
yürüdüm, yolların gurbet gölgesi uzağına
terk ettim usuldan yazgımın felçli mührünü
karşılığı olmayan sorularda bir masaldı hayat
isimsiz yokuşlarda gölgesiz suskunluklar
boş odalarda eski güzlerden mahsun resimler
yaşlı duvarlara kazınmış isyan düşleriyle
savruldum bir yangının erguvan sessizliğine

Latif Köybaş