Yoktur bir ayrıcalığı insanın,
doğanın, gözünde; göstermez
aşırı bir özen ya da ilgi
karıncaya gösterdiğinden;
ve eğer çağlar öncesi
ilkindeki kıyım daha vahim, enderse,
yoktur bir nedeni;
çünkü daha az çoğalmaktadır insan soyu
ötekine oranla tüm canlılardan

nasıl ki sonbaharın ilerlemiş günlerine zaman
küçük bir elma düşer hiç bir zorlama olmadan,

artık yeterince olgunlaştığı için,
dalından, bir küme karıncanın yumuşak
toprakta oyduğu, büyük emek ürünü,
sıcak yuvalarının üstüne;

nasıl ki bu düşen elma bir anda ezer,
yok eder ve gömer toprağa
bu çalışkan hayvanların alınteri, göznuru, geleceği
düşünüp tüm yaz
neredeyse yarışarak çalışıp,
topladığı servet ve varlıklarını;

işte öyle yağar insanların tepelerine
gümbürdeyen karnından koparak
gökyüzünün derinliklerine ulaşan afetler
depem, heyelân karışık simsiyah
bir taş ve kül madenlerin
ateş gibi kum tanelerinin oluşturduğu taşgın, azgın bir nehir
öfkeyle dağın yamacından geçer,
ağaçların otların arasından;
birbirine katar bir dakika içinde,
alt üst eder gömer çamurlara
dağların yaladığı kentlerden, köylerden,
uzakta kıyıda.

şimdi burada, bu kentlerin üstünde
koyunlar, keçiler otluyor;
yeni yeni binalar yükseliyor karşı tarafta;
gömülü kentler, temel oluşturuyor yenilerine;
yerde yada eski kentlerin duvarları
sanki görkemli dağların ayakları altında.

ah yoktur ayrıcalığı insanın doğanın gözünde;
bire bin verir, bire bin alır isterse doğa.
göstermez aşırı bir özen yada ilgi
karıncaya gösterdiğinden daha fazla
insanoğlu tutsak doğada;
doğa egemen bütün olaylara..

yeter ki; insanın insana, kerdeşin kardeşe ettiği zulüm
olmasaydı...vurmasaydı... ayrıştırmasaydı...
toplumu, halkları birbirine düşürmesin... zalimler.....

Nurten Ak Aygen
19/11/2016