bilirim böyle zamanlarda
mutluluk çok geride kalmıştır
aşk ölmüş, sevda can çekişiyor-dur
gece bir buluta tutunursun
siyah gökler üstüne yağar
yıldızlar göç eder başka diyarlara
zaten içimizden göç edenlerin acıları
bir muamma gibi örter üstümüzü
ve bir yalnızlık şarapla yıkar
acıdan geriye kalan tenini
ne zamanı geri getirebiliriz
nede giden ömrü

sen anlarsan beni
bende anlarım seni
sen duyarsan sesimi
bende duyarım sesini
sen bakarsan gözlerime
bende gözlerine bakarım
zaman ne zaman olursa olsun
külleride savrulmuştu bu aşkın
yeniden doğmakta yok artık
yeniden sevdaya kucak açmak
yeniden güneşte doğmaz artık

son nefesini verir gibi bu özlem
bir düşü dişlerimle sıkıyorum
dili keskin bir kalem gibi
şiir şiir sen içime yazılıyorsun
beklemek biliyorsun yaşamaktan zor
yaşamak ölmekten
ölmek var olmaktan
biz ne çok öldük biliyorsun
oysa bir nefes alışı kadar kolaydı yaşamak

tut-ki seni aklıma kazıyorum her anımda
şehrin en işlek caddesini
seni düşünerek adımlıyorum
kaldırım taşlarına ne çok arkadaşlık yapıyorum
ne çok insan yüzlerinde seni arıyorum
ne çok perdesi çekili evlere denk geliyor gözlerim
ve yüzü terli bir emekçiye selam verirken seni düşünüyorum

tut-ki yüreğimde bir bıçak saplı
bıçağın sapında elin
o el senin elin
o bakış senin
o giden ayaklar senin ayakların
o sevdadan kaçan yürek senin yüreğin
o yüreğimde olan bıçak senin bıçağın

unutmuyorum bana bakan gözlerini
unutmuyorum adımı seslenişini
unutmuyorum seni seviyorum dediğini
ama gidişini-de unutmuyorum
susuşunu-da
ölmeme sessiz kalışını-da

çünkü ben
senden sonrada seni sevdim
bir kuşluk vakti

ibrahim dalkılıç

15.10.2017
23.05 izmir