sözlerine lehçe olmak gibi
seni..ben’ce sevmek





belki de aşkın
ana dilidir bu





seni sesli okurken..dilime yerleşen
ve bir ömre sirayet edecek vazgeçilmezliktir
kalbimize işleyen





sözlerin demişken
iyelik ekiyle iliştirdiğin her cümle sonunda
yükü hafifliyor yüklemin


sonra,


üç noktalık susuşlar giriyor aramıza
sorular
işaretlerini bırakıp
üzerinde doğrulurken ünlem olurcasına
kopyasını veriyor ya gözlerin
ha işte
elif gibisin o an
öyle güzel
öyle emin’sin


yaşamak’ demişsin az evvel


sen diyorum
müfredatı planla sevgili
ben anlamam o işten





hazır okumayı da sökmüşken
gözlerinin kahve tahtasına
seni seviyorum da yazmışlığı varken ellerimin
sanırım kurdeleyi hakettim





kalbine nazır bahçelerde
uzun soluklu tatile çıkalım





ve sen
sana yaptığım her güzel şey sonunda
dersimle bağdaştırıp.. pekiyi ver sevgilim
yıldızları benden olsun..buse buse teşekkür konduruken
toz konduramadığım öğretmenimin
dert görmeyesi ellerine


ha unutmadan


ara ara yaramazlık yapabilirim
sevgili’m öğretmenim





affına sığınarak
affetme beni kendine
tek ayak üstü bir ceza..gözlerinin hapsine
dizlerim çözülürcesine
düşerken tenine,,,


neyse,,


öyle işte


gerisini sen anla



sevgili’m öğretmenim..