kara günde düştüm karınca yollarına
firar gözlerimde haşret sancıları
ruhumda namlu ateşi can cekişleri
gecmeyen günler ise gökyüzüme beyaz bulut lekesi



düştüm binlerce demir örgülü paşlı pencerelere
bir yanımda haşret diğer yanımda kara gözler
adım adım saydım voltalarımda tespih düşüşlerimi
karar yat dedi ben hep uykusuz kaldım binlerce ruhun icinde



bin ölüm yetmedi bin ah işittim kurtulamadı
düştü kanadı gözleri yattılar kalkamadı dizleri
yanan duvarları icimde gömdüm feryatlar yetmedi
yürekler bir bir icleri mavi gökyüzü yüzleri beyaz özgürlük



saydım saydım günler bitmedi
yol gözledim mektuplar gelmedi
gardıyanlar kelebce gibi sözler yetmedi
dar pencereme geniş gökyüzümü sevdiremedim



cayın demi suya düştü
ince belli bardak kırıldı gitti
ranzaralar resim gibi yüzleri eksilmedi
oy özgürlük vah özgürlük dilimde tüy bitti


yatarım yine olsa yine yatarım
ne gün bitti nede dünyam değişti
yol belli değil yıl gömüldü gitti
ne ben değistim nede o benden gitti


gece kuru sesler
duvarlar üstüme üstüme düştü
ne rüzgar yetti nede sicim yağmurlar
ben beni kaybetti


"hayat ise hep eksik devam etti"