Ağladı sevdam yıllarca mısralarımda
Satırlara döküldü kanlı yaşı damla damla
Ayağı kırılan at misali acı çekmesin diye
Kaç defa dayadım namluyu şakağına
Ben öldürmeye çalıştıkça
Daha bir doğdu daha bir çoğaldı
İnadına inadına

Her dizenin bir yerine gizledim sevdamı
Bazen görünmesini istedim
Bazen çıkmasın diye en kuytu köşelere attım
Bazen bir ağaca yükledim
Bazen bir kuşun kanadına
Volkanlar gibi oldu bazen
Lavlar fışkırdı yüreğimden
Ben söndürmek istedikçe
Daha bir alevlendi
İnadına inadına

Şiirlerimde mutlaka uzattı kafasını
“Halen buradayım” dercesine
Susturdum kelimeleri
Hatırlatmasın diye
Kırdım kalemimi seni yazmasın diye
Kendiliğinden yetişen ayrık otu gibi
Kök saldı dizelerin arasına
İnadına inadına

Gönül Sahilin de dalga oldu bazen
Yaptığım kumdan evlerimi yıktı
Yıldız oldu bazen
En karanlık gecelerimde güneş gibi ışıdı
Gül dalında bülbül oldu bazen
En güzel aşk melodileri şakıdı

Şiirlerimde yaşadım büyük sevdamı
Her mısrası sen oldu
Susturmaya çalıştım bu acemi şairi
Kalemi durmadan sen yazdı
Sadece beni değil
Kalemimi bile esir ettin kendine
Şiirler değil
Destanlar yazdırdın sevgine
Sevme dedim sevme bu asi gönlüme
Dinlemedi beni bağlandı
İnadına inadına

Eğer bir gün şiirlerim susarsa
Kalemim sana dair tek kelime yazmazsa
İşte o gün ölmüştür sevdam
Ya da ben…

Zehra Atasoy