bir çocuğun avuçlarından,
sokağın avlusuna dağılmış bilyeler gibiyim.
gözlerim ağlamaklı,
ve hüzünlü bakıyorum ardından,
üstüm başım yarım kalmış bir sevdanın,
umuduyla dolu.

senden sonra yaşamını yitirmiş,
bir güvercinim.
artık kanadından vurmasan da olur,
özgürlüğümden vurdun beni bir kere.

sen yüreğimin içinde,
ülkelerce uzağımda kaldın.
ve ben,
şiirlerle doldurdum ceplerimi.
umutlarımı,
yarınlarımı.

sen yanımdayken gözlerim,
sen yanımdayken ellerim,
yüzüm, sazım, sözüm’dün.
sen yanımdayken yüreğim’din.
şimdi yokluğuna müebbet almış bir mahkum gibi,
kendi bedenime kelepçe taktım.

sonra gözlerim dolup taşıyor,
ağlama diyorum gözlerime,
ağlama yüreğim.
içimden yüreğimi döküyorum avuçlarıma,
içimden özlüyorum.

oysa seni bir çocuğun düşlerinde,
maviye sevdalanır gibi sevmiştim.
en çok seni özlerken,
seni içimden seviyorum.
sen yüreğime değen en güzel şiir’sin,
bense yüreğimden yüreğine göçen bir mısra.

ibrahim dalkılıç

28/04/2017
22:40 izmir